برتر ‌پنداری دولتی و پاکسازی قومی

رؤیای مشترک هند و اسرائیل

لوموند دیپلوماتیک ک پاکستان، صرف نظر از نزدیکی اش با تهران، توانست با کمک به برقراری آتش بس در جنگی که ایران درگیر آن شده است، برای خود اعتبار دیپلوماتیک کسب کند. هند، گزاره ی دیگری را انتخاب کرد : حمایت بدون قید و شرط از متحد خود اسرائیل، با در اختیار قرار دادن تسلیحاتی که در غزه مورد استفاده قرار گرفت، و نشان دادن همسویی ایدئولوژیکی با آن کشور.

نویسنده CAMILLE AUVRAY برگردان سعید جواد زاده امینی   

چند روز قبل از تهاجم نظامی ایالات متحده و اسرائیل به ایران در ماه فوریه، نخست وزیر هند، نارِندرا مودی، برای یک سفر رسمی عازم تل آویو شد. سفری که تقویت روابط متقابل دو کشور از طریق « همیاری استراتژیک ویژه برای صلح، نو آوری و پیشرفت » را درپی داشت. در بازگشت به دهلی تو، آقای مودی بدون محکوم کردن حملات آمریکایی و اسرائیلی، تنها به ابراز« نگرانی شدید » اکتفا کرد.

وی در فردای هفتم اکتبر ۲۰۲۳، خویشتنداری کمتری را نشان داده بود. در آن زمان، آقای مودی یکی از اولین رهبران کشورهایی بود، که بلافاصله حملات حماس را به عنوان اقدامی « تروریستی» محکوم کرده بود، پیش از آن که اقدامات متعددی را در حمایت و پشتیبانی از تل آویو دنبال کند. اقداماتی چون بسیج و راهی کردن هزاران کارگر ساختمانی به اسرائیل، برای جبران از دست دادن نیروی کار، به دلیل لغو مجوز‌های کار اعطا شده به اهالی غزه در ۱۰ اکتبر. شبکه برترپندار مرتبط با حزب آقای مودی – حزب بهاراتیا جاناتا (BJP )، به سرعت با برگزاری راهپیمایی های متعدد در حمایت از اسرائیل، با شعارهای « زنده باد هند، زنده باد اسرائیل» این روند را در پی گرفت، و شبکه های اجتماعی را اشباع کرد. بخش قابل توجهی از پیام های منتشر شده در شبکه ی X با هشتک هایی چون (IsraelUnderAttak ) ( اسرائیل مورد حمله قرار گرفته) و (IStandWithIsrael ) ( من در کنار اسرائیل هستم)، از هند سرچشمه گرفته است (۱).

گر چه هند در ماه مه ۲۰۲۴به پذیرش کشور فلسطین در سازمان ملل متحد رآی موافق داد، اما در ارتباط با قطعنامه هایی که اسرائیل را محکوم می کند، اکثر اوقات طی سال های متمادی، رآی ممتنع داده است. به این ترتیب، آقای مودی، به شکلی هدفمند راهکار استرتژیکی را ترسیم کرده است که به طور فزاینده ای این ابر قدرت جنوب آسیا را از موضع تاریخی خود به عنوان مدافع فلسطین دور می کند.

هند، به عنوان مستعمره قدیمی بریتانیا، یکی از اولین کشور هایی بود که با اعلامیه ی بالفور در سال ۱۹۱۷، مخالفت کرد. اعلامیه ای که از ایجاد یک «‌ مآمن ملی برای قوم یهود » در سرزمین فلسطین حمایت می کرد. در آن زمان، فلسطین هنوز تحت کنترل و اداره [امپراتوری] عثمانی قرار داشت، مهندس کارامچاند گاندی، پدر جنبش استقلال طلبانه ی هند، در سال ۱۹۳۸ نوشت : « فلسطین متعلق به اعراب است، همان طور که انگلستان متعلق به انگلیسی ها، یا فرانسه متعلق به فرانسوی ها است (۲) ». در سال ۱۹۴۷،دهلی نو در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، به لایحه ی تقسیم فلسطین رآی مخالف داد. هند همچنین اولین کشور غیر عرب بود، که سازمان آزادی بخش فلسطین (OLP ) را به عنوان نماینده مردم فلسطین رسمیت شناخت ، و از یاسر عرفات، با احترامات شایسته ی یک رهبر دولت، استقبال کرد. اگر چه هند، کشور اسرائیل را در نهایت در سال ۱۹۵۰به رسمیت شناخت، در عین حال تنها یک دفتر مرتبط با امور مهاجرتی برای این کشور، در بمبئی دائر کرد، جایی که بیش از هزار کیلومتر از منطقه ی استقرار سفارت خانه ها در دهلی نو فاصله داشت. ( چیزی که تل آویو تنها در سال ۱۹۹۲ موفق به دستیابی به آن شد ).

دشمنی مشترک به نام « تروریسم »

با وجود این، دهلی نو در پشت صحنه، تل آویو و کار آمدی های نظامی آن را مورد تقدیر قرار می دهد. در جریان در گیری های نظامی بین هند و چین، در سال ۱۹۶۲ در منطقه ی هیمالیا، جواهر لعل نهرو، نخست وزیر هند، از همتای اسرائیلی خود، دیوید بن گوریون، در خواست حمایت نظامی کرد. در آن زمان، وی پیشنهاد داده بود که ناوگان های حامل سلاح از بر افراشته نگه داشتنن پرچم اسرائیل خود داری کنند. در خواستی که از سوی اسرائیل رد شد. در طول دهه ی ۱۹۶۰، دهلی نو پذیرای حضور افسران عالی رتبه اسرائیلی و همچنین نمایندگان موساد به منظور بهره بردن از تخصص و مهارت های نظامی آنها شد، در حالی که رسمآ این روند را انکار می کرد. در سال ۱۹۸۴، یک کماندوی ارتش هند، که توسط شاخه ای از نخبگان موساد آموزش دیده بودند، به گروههای مسلح سیک در پنجاب حمله کرد.

فرسودگی تجهیزات نظامی ساخت شوروی، که ارتش هند در آن زمان از آن برخوردار بود، فقدان یک صنعت نظامی ملی و همچنین گرایش به اقتصاد آزاد، دهلی نو را در اوایل دهه ی ۱۹۹۰ به برقراری روابط نزدیک تر با تل آویو سوق داد. زمانی که سه آزمایش هسته ای هند، در سال ۱۹۹۸، موجب برقراری تحریم های تکنولوژیکی علیه این کشور شد، اسرائیل به تآمین تجهیزات مورد نیاز شریک خود ادامه داد. و هنگامی که ارتش هند یک سال پس از آن در درگیری با پاکستان با کمبود تجهیزات روبرو شد، دوباره اسرائیل بود که به کمک آن کشور آمد. در سال های بعد، از کارآمدی های اسرائیل، در مبارزه با جنبش های استقلال طلبانه ی گروه های انقلابی ناگسالیت، در کشمیر استفاده شد. ( مقاله ضمیه تحت عنوان « به سوی پایان ناگسالیت ها» را بخوانید). چیزی که پس از آن به تدریج بر سیاست های ضد شورش در کشور تآثیر می گذارد.

دهلی نو در حال حاضر بزرگ ترین خریدار تسلیحات اسرائیلی محسوب می شود، و سالانه نزدیک به ۲ میلیارد دلار اسلحه از این کشور خریداری می کند. چیزی بیش از ۴۰ در صد از فروش تسلیحات توسط اسرائیل. از سوی دیگر، اسرائیل پس از روسیه و فرانسه سومین تآمین کننده تسلیحات نظامی هند است. و همزمان هند برخی تجهیزات نظامی خود را به اسرائیل می فروشد، ویدیوئی که بقایای موشکی که توسط هواپیمای اسرائیلی به اردوگاه پناهندگان فلسطینی در غزه شلیک شده ، و روی آن جمله (Maide in India ) حک شده است، را نشان می دهد، دلیلی بر این مدعا ست (۳).

اما از زمان به قدرت رسیدن آقای مودی در سال ۲۰۱۴، نیروی محرکه این اتحاد، ایدئولوژی بوده است. این همبستگی ناشی از رابطه نزدیک میان دو ایدئولوژی، یکی « هندوتوا» جنبش سیاسی که نخست وزیر هند آن را نمایندگی می کند، و دیگری« صهیونیسم » است. اولی هند را مختص هندو ها می شمارد و دیگری اسرائیل را منحصر به یهودیان می داند. هر دو ایدئولوژی از پاکسازی قومی، استعمار داخلی و سیاست اسلام هراسی دولتی، برای رسیدن به اهداف خود، استفاده می کنند. بدون شک، به همین دلیل است که همسر بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، در جریان سفر آقای مودی در فوریه گذشته، برای استقبال از وی در فرودگاه، لباس نارنجی به تن داشت. رنگی که نماد تشکیلات برترپنداری هندی (Rashtriya Swayamsevak Sang « RSS » )، با قدمت صد ساله است، تشکیلاتی که آقای مودی از نظر سیاسی به آن وابسته است. دو کشور واژگان مشترکی را برای تعیین هویت خود به کار می گیرند، و اعتبار« تمدن های باستانی » خود را که « بیش از دوهزار سال با یکدیگر پیوند خورده اند » را گرامی می دارند : « دموکراسی های بزرگ» در محاصره دشمنی مشترک به نام « تروریسم» (۴).

ابراز علاقه ملی گرایان هندو به صهیونیسم، تنها با تمایل آنها به نازیسم که آن را به عنوان منبع الهامی برای رویارویی با « مشکل مسلمانان » در نظر می گیرند، قابل مقایسه است (۵). پانکاژ میشرا، روشنفکر هندی – بریتانیایی، در کتاب « جهان پس از غزه» ( انتشارات زولما ۲۰۲۵) از خانواده ملی گرای خود، و پوستری از موشه دایان، ( ۱۹۱۵-۱۹۸۱) رئیس سابق ستاد ارتش اسرائیل، که مدت ها بر دیوار اتاق خوابش نصب شده بود، می نویسد. برای این مکتب فکری، مدل صهیونیسم در توانایی خود برای مطرح کردن مسلمانان به عنوان دشمنان داخلی و خارجی از امتیاز برخوردار است. آقای Rohit K Vyasmaan رهبر شاخه آمریکایی سازمان فاشیستی Bajrang Dal و مؤسس جنبش وحدت هندو- یهودی(Hindu-Jewish Unity ) می نویسد : « چه آنها را فلسطینی بنامیم، چه افغانی یا پاکستانی، در هر صورت ریشه مشکل برای هندو ها و یهودیان اسلام است (۶) ».

در شبکه های تلویزیونی خصوصی ارتجاعی متعدد در کشور، مجریان به مراتب حمایت خود از اسرائیل را ابراز می کنند. به عنوان مثال، ارناب گوسوامی در شبکه رسانه ای جمهوری (Republic Media Network ) اظهار داشت : « ما نیز همچون اسرائیل قربانی همان جهاد گرایان و تروریست های اسلام گرای رادیکال هستیم، اسرائیل این جنگ را برای همه ما به راه انداخته است»

در کشوری که اعمال تحریم ها در طول دوران مبارزه برای استقلال، رایج بود، در خواست های مبتنی بر امتناع از تجارت با اسرائیل نادر بوده است. با این حال، کارخانه هندی Maryan Apparel Private Limiited که به مدت ۸ سال لباس فرم برای پلیس اسرائیل تولید می کرد، در اواخر اکتبر ۲۰۲۳، در عکس العمل به بمباران غزه توسط اسرائیل ، از پذیرش سفارشات جدید از سوی اسرائیل خودداری کرد. در فوریه ۲۰۲۴ ، اتحادیه کارگران اسکله، وابسته به اتحادیه کارگران حمل و نقل آبی، تهدید کرد، که از بار گیری کشتی های حامل سلاح برای دامن زدن به جنگ در غزه ممانعت خواهد کرد. در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۴، حزب کمونیست هند تظاهراتی را در مقابل کارخانه البیت در حیدر آباد ترتیب داد و خواستار توقف فوری تولید تسلیحات برای اسرائیل شد.

اما در جریان تظاهرات همبستگی با فلسطینی ها، صد ها نفر از شرکت کننده ها به اتهام اختلال در نظم عمومی ، یا تهدید وحدت و یکپارچگی ملی بازداشت شدند. برگزاری نماز و مناسک دینی در مساجد ممنوع اعلام شد. پرچم های فلسطین بارها توقیف شدند ، و گروه های برترپنداری کسانی را که این پرچم ها را به اهتزاز در می آوردند، به پلیس گزارش می دادند، و پلیس بلافاصله به جرم انگاری « بر افراشتن و تکان دادن پرچم یک کشور خارجی – چیزی که در قوانین هندوستان وجود ندارد – متوسل شد (۷).اما وقتی پرچم های اسرائیل در طول تظاهرات حمایتی از تل آویو به نمایش در آمد، چنین اعلام جرمی اعمال نشد.

پایان عمر ناکسالیت ها

آمیت شاه، وزیر کشور هند در تاریخ ۳۰ مارس ۲۰۲۶ با افتخار پایان جنبش انقلابی مائوئیستی را که در اواخر دهه ۱۹۶۰ به وجود آمده بود، اعلام کرد، و گفت : « کشور اکنون از ناکسالیسم رهایی یافته است» . این گروه در سال های اخیر در مناطق مرکزی کشور پناه گرفته و مستقرشده بود، و مانعی برای بهره برداری دولت از منابع معدنی آن مناطق به شمار می رفت.

آنچه را که حزب کنگره ❊ در اواخر دهه ی ۲۰۰۰ تلاش کرده بود اجرا کند، حزب بهاراتیا جاناتا ❊❊ به رهبری آقای نارندرا مودی، در انجام آن موفق شده است. در ده ماه گذشته، عملیات نظامی با شدتی بی سابقه در چاتیسگر، ایالتی در منطقه ی مرکزی کشور، که در ژانویه ۲۰۲۴ به کنترل این حزب در آمده بود، جریان داشت. این منطقه جایی بود که آخرین کانون های مقاومت شامل چند هزار جنگجو، در آن باقی مانده بود. استراتژی ارتش علاوه بر استقرار منابع عظیم نظامی، بر سیاست باج دهی در ازای هر مائوئیست « واقعی یا مشکوک»، « مرده یا زنده ، » که دستگیر شده باشد، استوار بود. به این ترتیب، سال ۲۰۲۵با سنگین ترین تلفات انسانی برای ناکسالیت ها همراه بود.

مقام های دولتی از این که اقدامات نظامی خود را به فعالیت های عمرانی و پی ریزی زیر ساخت ها ( آنتن های تقویت کننده،ایجاد دفاتر خدمات پستی، تآسیس بانک ها، ساخت هزاران کیلومتر جاده، در مناطقی که فقط راه های خاکی یا شنی وجود داشت،) پیوند داده اند ، ابراز رضایت می کنند. دو محور ترابری اکنون راه عبور و مرور ماشین های « پیشرفت» برای استخراج سنگ آهن، زغال سنگ، مس، کروم، منگنز، سرب، طلا، بوکسیت....را هموار کرده اند.

جنبش چریکی ناگسالیت از نام ناکسالباری، اولین روستایی که شورش های دهقانی علیه زمین داران در آن اتفاق افتاد، گرفته شده است، و در پی شورش هایی که در سال ۱۹۶۷ در حومه بنگال غربی رخ داد و در حدود ده ایالت هند گسترش یافت، تشکیل شد و طی تقریبآ ۶۰ سال پیرامون آموزه های انقلابی رهبر حزب کمونیست چین، مائوتسه تونگ شکل گرفت، و سر انجام در سال ۲۰۰۴، در یک نهاد واحد تحت نام حزب کمونیست مائوئیست هند، سازمان دهی شد. حزبی که توسط دولت هند ممنوع اعلام شد. جنگ جویان مسلح این حزب، که در رسانه ها به عنوان یک گروه تروریستی خونخوار معرفی می شوند، عمدتآ آدیواسی ها ( بومیان) بودند ، که در مخالفت با استخراج معادن و دفاع از جهان بینی برابری خواهانه ، با وارثان مارکسیسم لنینیسم متحد شدند. طبق برآورد های رسمی، تقریبآ ده هزار مائوئیست در دهه ی گذشته سلاح های خود را به زمین گذاشته اند، ۲۳۰۰ نفر تنها در سال ۲۰۲۵ و ۶۳۰ نفر در سال ۲۰۲۶. وزیر کشور هند اعلام کرد از « ۲۱ عضو کمیته مرکزی [ این حزب] ۱۲ نفر کشته، یک نفر دستگیر و ۷ نفر تسلیم شده اند، و با آخرین نفر از آنها که هنوز فراری است، در حال مذاکره هستیم » (۱). یکی از شبه نظامیان این حزب به شرط ناشناس ماندن به ما تآکید کرد : « کمیته مرکزی دیگر وجود ندارد ».

به نظر می رسد که اختلافات داخلی در درجه اول باعث نابودی یکی از قدیمی ترین گروه های چریکی کره زمین شده است. در ماه مه ۲۰۰۰، مرگ نامبالا کشاوا رائو، معروف به « باساواراجو»، دبیر کل حزب، و « تحت تعقیب ترین » ناکسالیت، به ایجاد یک بحران تشکیلاتی در این حزب دامن زد. در اکتبر همان سال، یکی از رهبران اصلی آن، آقای مالوجولا ونوگوپال رائو، ملقب به « سونو» در نامه ای ۲۲ صفحه ای بن بست هایی که ناکسالیسم فعلی با آن دست به گریبان است را شرح می دهد : یک تشکیلات مخفی با ساختار پارتیزانی، متمرکز بر بسیج توده ای، که جای خود را به یک سازمان منحصرآ نظامی، با واحد هایی که قابل شناسایی هستند داده است، همزمان با فقدان فعالیت برای جذب نیرو، و دست کم گرفتن نیروهای دشمن ،تحقیر و بی ارزش شماری اشکال قانونی مقاومت و « اصلاح طلبانه » تلقی کردن آنها‌(۲). یکی از رهبران سابق جنبش در فوریه ۲۰۲۶ به ما از « اشتباهات استراتژیک مهلک» سخن گفت.

توضیحات مترجم :

❊ حزب کنگره، یا کنگره ملی هند یکی از بزرگ ترین احزاب هند که در سال ۱۸۸۵ تآسیس شد، و در مبارزات استقلال طلبانه هند نقش اساسی داشت و خانواده های گاندی و نهرو در رهبری آن شرکت داشتند

❊❊ حزب بهاراتیا جاناتا به معنی حزب مردم هند، حزب سیاسی ملی گرا است که در سال ۱۹۸۰ تآسیس شد، و طی بیست سال به تدریج از قدرت و نفوذ چشمگیری برخوردار شد. در این حزب گرایش های نژاد پرستانه و به ویژه مسلمان ستیز وجود دارد و رقیب جدی برای حزب کنگره ملی به شمار می رود

پی نوشت ها :

۱ – « Union Home Minister and Minister of Cooperation, Sheri Amit Shah, replies to the discussion in the Lok Sabha on the efforts to free the country from Left-Wing Extremism ( LWE)”, ministère de ll’intérieur, New Delhi , 30 mars 2026.

۲ – مراجعه کنید به : Rahul Pandita , « The red creak -up” , Open Magazine,6 novembre 2025, https://openthemagazine.com

پی نوشت های مقاله «رویای مشترک هند و اسرائیل» :

۱ – Marc Owen Jones, « Analysis : Why is so much anti-Palestinian disinformation coming from India? “, Al-Jazira, 16 octobre 2023.

۲ – Mahatma Gandhi, « The Jews in Palestine », Harijan, New Delhi, 26 novembre 1938.

۳ – « India exports rockets explosives to Israel amid Gaza war, documents reveal”, 26 juin 2024, www.aljazeera.com

۴ – همه نقل قول ها از سخنرانی آقای مودی در کنِسِت ( پارلمان اسرائیل) در تاریخ ۲۵ فوریه ۲۰۲۶، استخراج شده است.

۵ – مقاله « در قلب سازوکار برترپنداری هندو»، لوموند دیپلماتیک، ژوئیه ۲۰۲۵ https://ir.mondediplo.com/2025/07/article5396

۶ – نقل شده در : Azad Essa, Hostile Homelands. Books, Londres,2023.

۷ – قوانین هندوستان فقط بر افراشتن پرچمی دیگر بالاتر از پرچم ملی آن کشور را محکوم می کند.

CAMILLE AUVRAY

روزنامه نگار.

بالا

بعدی * صفحة دری * بازگشت