

بصیرهمت
از:سایت بینالمللی انتی وار (ضد جنگ)
نوشته :اندروپی ناپولیتانو تحلیلگر ارشد حقوقی و مولف هفت کتاب در مورد قانون اساسی امریکا
اعتیاد مرگبار آمریکا به جنگ
آمریکا اعتیاد مرگباری به جنگ دارد. از سال ۱۹۵۰، روسای جمهور هر دو حزب سیاسی، نیروهای آمریکایی را به درگیریهای سراسر جهان فرستادهاند، افراد بیشماری را کشتهاند، جان و اعضای بدن مردان و زنان نظامی آمریکایی را فدا کردهاند و تریلیونها دلار را هدر دادهاند. با این حال، این جنگها به طور مداوم در دستیابی به اهداف اعلام شده هنگام شروع کشتار، شکست خوردهاند.
در طول این جنگ ها ،و مداخلات ،دشمنان با دشمنان جدید جایگزین میشوند، دیکتاتورها جای خود را به دیکتاتورهای جدید میدهند و پیروزیهای به اصطلاح قاطع به اشغالهای بیپایان تبدیل میشوند. و انهای که نفع میبرند ، همان مجتمع نظامی-صنعتی، سازمانهای اطلاعاتی و سیاستمدارانی هستند که اعمال قدرت را با دستیابی به صلح به اشتباه میگیرند.
مردم آمریکا شایسته پاسخی به یک سوال ساده اند : ما از این جنگ های دائمی چه چیزی به دست آوردهایم؟ پاسخ، هیچ چیز در امنیت ملی نیست، وحاصل این جنگ ها مقدار زیادی از جانهای از دست رفته، بدهی ملی، آزادی کاهش یافته و دولت مشروطه متلاشی شده است.
این الگو آشنا است. دولت به مردم میگوید که یک دشمن خارجی موجودیت ما را تهدید میکند، و دیپلماسی شکست خورده است و اقدام نظامی محدود، ضروری و موفق خواهد بود. سپس بمبها فرو میریزند، تلفات افزایش مییابد و ماموریت تغییر میکند. آنچه که به عنوان یک عملیات محدود تعریف شده آغاز شد، به یک جنگ گستردهتر، تغییر رژیم، ضد شورش یا تعهدی بیپایان برای نشان دادن سلطه آمریکا تبدیل میشود. سپس ، جاسوسی در داخل و استقراض فدرال افزایش مییابد - همه اینها با پیام دروغین گسترش دموکراسی و آزادی همراه است.
به آمریکاییها گفته شد که ویتنام برای مهار کمونیسم ضروری است، عراق سلاحهای کشتار جمعی دارد، افغانستان یک مبارزه ضروری علیه تروریسم است، ایران میتواند لسآنجلس را «از بین ببرد». در هر مورد، فاصله بین تضمینهای رسمی و واقعیت نهایی، خطرات اعتماد به ادعاهای دولت بدون مطالبه شواهد را آشکار کرد. اکنون میدانیم که این بهانهها پوچ بودهاندو نظم قانون اساسی به طور سیستماتیک دور زده شده است.
قانون اساسی به کنگره اختیار اعلام جنگ میدهد. تدوینکنندگان قانون اساسی عمداً اختیار یکجانبه برای درگیر کردن ملت در جنگ را از رئیسجمهور سلب کردند، زیرا خطر تمرکز قدرت برای شروع خصومتها در دست یک نفر را درک میکردند.
با این حال، از سال ۱۹۵۰، روسای جمهور آمریکا بارها نیروهای آمریکایی را بدون اعلام رسمی جنگ، به درگیریهای بزرگ اعزام کردهاند. کوریا، ویتنام، کوزوو، عراق، افغانستان، لیبی، اوکراین، ایران و بسیاری از عملیاتهای نظامی دیگر تحت نظریههای مختلف ریاست جمهوری در مورد اختیارات، قطعنامههای مبهم کنگره و ادعاهای قدرت اجرایی ذاتی انجام شدهاند.
برخی از عملیاتها،گرچه مجوز کنگره برای استفاده از نیروی نظامی را دریافت کردهاند. اما مجوز مبهم برای استفاده از نیروی نظامی، چک سفید برای جنگ دائمی نیست. همچنین نباید اختیار رئیسجمهور برای پاسخ به یک حمله، به مجوزی برای شروع خصومتها در هر کجا که رئیسجمهور انتخاب کند، تبدیل شود.
جنگ چه زمانی پایان مییابد؟ چه کسی تصمیم میگیرد که اهداف آن محقق شده است؟ چه رویدادی رئیسجمهور را ملزم به بازگرداندن نیروها به خانه میکند؟
اغلب، هیچ پاسخ رضایتبخشی وجود ندارد. کنگره بخش زیادی از مسئولیتهای قانون اساسی خود را واگذار کرده و ترجیح میدهد وقتی جنگی محبوبیت خود را از دست میدهد، از آن انتقاد کند، تا اینکه مسئولیت ممنوعیت آن را بپذیرد. روسای جمهور از اینکه به نظر میرسد قدرت تعیینکنندهای دارند، لذت میبرند، در حالی که هزینههای این تصامیم پر مصرف را نسلهای مالیاتدهندگان امریکا بدوش دارند .
سازمانهای اطلاعاتی مشکل را پیچیدهتر میکنند. سازمان «سیا»ده ها عملیات مخفی انجام داده، کودتا ها راه انداخته، در مداخلات خارجی شرکت کرده و به روشهایی که از نظارت عمومی فرار میکند، قتل و شکنجه انجام داده است. قابلیتهای مخفی آن میتواند به ابزاری برای سیاست خارجی ریاست جمهوری تبدیل شود که فراتر از پاسخگویی معمول مورد انتظار از یک جمهوری مشروطه عمل میکند.
در انتخابات ،مهم نیست به چه کسی رأی دهید،مهم نیست چه کسی رئیس جمهور باشد، سیاست خارجیهردو حزب سنتی ،دموکرات و جمهوری خواه ،متکی بر تعهد پایدار و پیروزمندانه تشکیلات دولت پنهان به مداخله، برتری نظامی و تسلط آمریکا بر جهان است.
مجتمع های نظامی-صنعتی سود میبرند. سازمانهای اطلاعاتی نفوذ خود را گسترش میدهند. پیمانکاران دفاعی قراردادهای دولتی پرسودی دریافت میکنند. سیاستمداران خود را به عنوان نگهبانان امنیت ملی جا میزنند. در همین حال، آمریکاییهای عادی از طریق مالیات، تورم، بدهیهای فزاینده ،پول برای تخریب به جای فعالیت تولیدی در داخل، هزینهها را پرداخت میکنند. و آزادیهای مدنی ما محدود میشود.
کشوری که نتواند دفاع ملی را از سلطه جهانی تشخیص دهد، در نهایت هم منابع و هم اصول خود را قربانی خواهد کرد. سخنرانی مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، در ۷ اکتبر ۲۰۲۶ در یونان، نمونهای از این امر است. او ابراز جاهطلبی شرمآوری کرد. او خواستار پیگیری بیچون و چرای سلطه آمریکا شد و هشدار داد که غرب - که حسن تعبیری برای ایالات متحده است - باید برای حفظ جایگاه خود در "رأس جهان" بجنگد. این یک دیدگاه عمیقاً گمراهکننده و کاملاً جاهلانه است که میگوید، آزادی، امنیت و رفاه آمریکا به سلطه نظامی آمریکا بر سراسر سیاره بستگی دارد.
روسیه و چین منافع امنیتی مشروع، حوزههای نفوذ منطقهای و ارتشهایی تقریباً به قدرتمندی ارتش آمریکا دارند. پذیرش این واقعیت مستلزم تأیید دولتهای آنها، تأیید اقدامات آنها یا جانبداری نظامی از این قدرت ها نیست. این مستلزم اذعان به این است که سایر قدرتهای بزرگ در برابر آنچه که آنها تجاوز نظامی خصمانه در نزدیکی مرزهای خود میدانند، مقاومت خواهند کرد.
اگر انتظار داریم روسیه و چین به منافع امنیتی مشروع آمریکا احترام بگذارند، باید به منافع آنها احترام بگذاریم. عمل متقابل، مماشات نیست؛ بلکه پایه و اساسی برای همزیستی مسالمتآمیز و مرفه است. برخلاف نظر روبیو، نظم بینالمللی در حال ظهور، بهتر است به عنوان نظمی چند قطبی درک شود، نه تکقطبی، که در آن ایالات متحده، چین و روسیه درجات مختلفی از نفوذ نظامی، اقتصادی و ژئوپلیتیکی را اعمال میکنند. اما تظاهر به اینکه واشنگتن میتواند به طور نامحدود شرایط امور جهانی را دیکته کند، دستورالعملی برای رویارویی دائمی در جهان است، نه ثبات.
آیا آمریکا یک جمهوری مشروطه است یا یک امپراتوری نظامی در حال زوال؟
یک جمهوری از مردم و سرزمینهای خود در برابر تهدیدات واقعی دفاع میکند.اما یک امپراتوری به دنبال شکل دادن به رفتار سایر ملتها از طریق زور، اجبار، استعمار و تهدید مداوم و مداخله است. اولی نیاز به هوشیاری دارد؛ دومینیاز به خشونت بیپایان.
خطرناکترین دشمن امنیت آمریکا یک قدرت خارجی نیست. این ناتوانی دولت خودمان در تشخیص این است که قدرت جنگافروزی مجوز نامحدودی برای حکومت بر جهان نیست.پایان