بصیرهمت
از:روزنامه گاردین
سخنرانی روز سه شنبه دونالد ترامپ در سازمان ملل
سخنرانی روز سه‌شنبه دونالد ترامپ در سازمان ملل با انتظارات پایینی همراه بود ، با این حال، این سخنرانی به نحوی حتی بدتر از حد انتظار از آب درآمد. او در محیط‌های رسمی، همچون تالارهای دولتی، عملکرد خوبی ندارد و در عوض فضاهای پرزرق و یا گردهمایی‌های انتخاباتی در فضای باز را ترجیح می‌دهد. او سال‌هاست که خصومت خود را با سازمان ملل و حتی بااصول نظم بین‌المللی که هویت این سازمان را شکل می‌دهند، پنهان نکرده است.
در سال‌های اخیر، این خصومت به چیزی شبیه به یک تهاجم تمام‌عیار بدل شده است ، تهاجمی که با حملات مکرر به دیوان کیفری بین‌المللی (شاید ناشی از این هراس که او روزی ممکن است تحت پیگرد قضایی قرار گیرد)، به دستور کار سازمان ملل در حوزه اقلیمی و به یونسکو (که ایالات متحده تصمیم به خروج از آن در ژوئیه ۲۰۲۵ گرفت) همراه بوده است.
سخنرانی وی ، حتی با معیارهای خودِ ترامپ هم، برابر نبود و این سخنرانی کاملا میان خالی و سرشار از پرخاشگری و خشونت ، و تهی از ایده یا پیشنهادهای سیاستی بود .و حاوی شکایت‌هایی تکراری بود که در جریان گردهمایی‌های انتخاباتی‌اش در ذهن سپرده بود و ریشه در سابقهٔ گلایه‌هایی داشت که به دوران ظهور او به عنوان یک رییس جمهور،در دهه ۱۹۸۰ بازمی‌گشت.
خلاصه اینکه، او تقریباً به همه حاضران در تالار توهین کرد، از کشورهای خاورمیانه که در مورد اعتبار ضمانت‌های امنیتی ایالات متحده تردید دارند، گرفته تا متحدان اروپایی که او معمولاً آنها را تحقیر می‌کند، و اوکراین که رهبرش، ولودیمیر زلنسکی، در اتاقی نوشته بود و بدون شک از خود می‌پرسید که چرا ترامپ اکنون از او می‌خواهد حملات مؤثر خود را به مهاجم روسی متوقف کند.
تلاش پرهیاهوی او برای راه‌اندازی نهادی موسوم به «شورای صلح» در ماه جنوری (درست پیش از آغاز جنگی که خود علیه ایران به راه انداخت)، حمله دیگری به سازمان ملل محسوب می‌شد؛ نهادی که رئیس‌جمهور گاه در این اندیشه بود که آیا ساخته جدیدش می‌تواند جایگزین سازمان ملل شود یا خیر.
پنج ماه بعد، این شورا دستاورد ملموس چندانی نداشته است، جز اینکه مبالغ هنگفتی را از شمار اندک کشورهای عضو خود ،که اغلب آنها دولت‌های متکی به درآمد نفت هستند مطالبه کرده است. هیچ‌یک از این کشورها نمی‌توانند مدعی شوند که وضعیت خاورمیانه از زمان تشکیل این شورا بهبود یافته است؛ چرا که بحران منطقه روزبه‌روز عمیق‌تر می‌شود و ممکن است به‌زودی عربستان سعودی را نیز در کام خود فرو برد.
در یک بخش، به نظر می‌رسید که او در حال لابی کردن برای جایزه صلح نوبل است و در عین حال از تمام جنگ ها و درگیری‌هایی بین‌المللی که حل کرده است، تعریف می‌کند، در حالی که حضار خمیازه می‌کشیدند و تلفن‌های خود را چک می‌کردند. او اشاره کرد که این جنگ‌ها قبلاً «پایان‌ناپذیر» بوده‌اند، در حالیکه ،جنگ اوکراین و روسیه علیرغم وعده‌های مکرر او (از جمله امروز) برای توقف آن، همچنان ادامه دارد.
برای بسیاری، تیتر اصلی سخنان او، تفکر او در مورد «نابودی جمهوری اسلامی» ایران بود. وی چنین ادامه داد:
«آیا آنها را به جهنمی می‌برم که هیچ شانسی برای بقا و هیچ امیدی به عظمت نسل‌های آینده ندارند»؟
البته، جنگ انتخابی شخص ترامپ با ایران همچنان ادامه دارد ،جنگی که او تقریباً هفت ماه پیش آغاز کرد. همانطور که بارها در پیام‌های شبکه‌های اجتماعی خود گفته است، او به طور نامنظم گاهی تهدید به «نابودی جمهوری اسلامی» نموده و گاهی هم، وعده‌های پر از رزق و برق و فروش خودرو های مدرن ،در صورت رسیدن به توافق با ایران را اداده است ، بدیهی است که ایرانی ها به آسانی این کار را نخواهند کرد، زیرا آنها همچنان به مقابله با تهدیدات ایالات متحده و حتی تحکیم موقعیت خود ادامه می‌دهند (که با دستاوردهای حوثی‌ها در دو هفته گذشته به طور قابل توجهی بهبود یافته است.)
ترامپ اصرار داشت که ذخایر تسلیحاتی آمریکا رو به افزایش است، حال آنکه تمام گزارش‌های خبری حاکی از آن است که این ذخایر به سرعت در حال کاهش هستند.
او حمله‌ای طولانی علیه موضوع بحران اقلیمی انجام داد و (به‌غلط) مدعی شد که اقلیم زمین رو به سرد شدن است و مباحث علمی پیرامون آن فریبی بیش نیست.
یکی دیگر از واژه‌های ابداعی او «ابر هوش» یا «اس آی» بود؛ اصطلاحی که رئیس‌جمهور امیدوار است ناگهان جایگزین «ای آی» (هوش مصنوعی) شود، درست همانطور که تلاش کرد نام «دریاچه انتاریو» و «خلیج مکزیک» را تغییر دهد. گذر زمان مشخص خواهد کرد، اما بعید به نظر می‌رسد که این اصطلاح جدید در مورد هوش مصنوعی ،جا بیفتد.
او گفت که «به جنگ در غزه پایان داده است». در واقع، با وجود «آتش‌بس»، حملات مداوم اسرائیل همچنان آمار مرگ و میر را افزایش می‌دهد. ترامپ از طرح صلح ۲۰ ماده‌ای خود برای غزه نام برد، بدون اینکه اشاره کند که عملاً هیچ یک از این طرح‌ها اجرا نشده است. اسرائیل همچنان فلسطینی‌ها را می‌کشد و مانع از رسیدن مایحتاج مورد نیاز می‌شود، در حالی که حماس خلع سلاح نشده است. او حتی زحمت به زبان آوردن کلمه «فلسطینی» را هم به خود نداد.
بیشتر مردم فقط می‌گویند که ترامپ در شرمساری ملی پیشرو است. غم‌انگیز و خطرناک است که در چنین لحظه خطرناکی، ایالات متحده تحت فشار رئیس جمهوری است که عمدتاً در انتشار خیال‌پردازی‌های خودپسندانه و در عین حال زیر پا گذاشتن اساسی‌ترین قوانین نجابت، سرآمد است. سخنرانی او در سازمان ملل متحد همه اینها را به طرز دردناکی به نمایش گذاشت.
ترامپ در تلاش ناامیدانه برای حفظ آبرو است تا به او اجازه دهد وانمود به «پیروزی» کند و خود را از جنگ فاجعه‌بار انتخابی‌اش بیرون بکشد.پایان
بالا
بازگشت