م. نبی هیکل

حقیقت تلخ است

این بیان کوتاه و مانند مرچ تند و تلخ است، زیرا بیانگر یک حقیقت است که حقایق دیگری را  بیان میدارد.

بیایید باهم به وضعیت آنانی که برخی ها آنان را توده ها مینامند و برخ دیگر مردم و ملت، قوم و قبیله توجه نماییم. ما همه موافقیم که آنان در  وضعیتی قرار دارند که از لحاظ  سیاسی نه جلو میتوانند  و نه به عقب. به عبارت دیگر در میان گرداب و تیز آب قرار گرفته اند. از نظر  سیاسی به عبارت  صریح:

آنان نه میتوانند امارت را تحمل کنند و نه میتوانند آنانی را تحمل نمایند که  در  دهه های  گذشته  در عمل آزموده اند.

 این حالت به ( حالت نادر) همانند است که در آن ناتوانی کامل مشهود است. آینان بدیلی نمیبینند تا به صدای رسا و به  مدافع حقوق ذاتی آنان مبدل شده باشد. آنان هرچه میبینند  آنانی اند که در  مارکیت سیاسی  به حیث  دلالان قدرت و گدایان قدرت سیاسی فعالیت دارند.

 یک قشر دیگر آنانی اند که( میلافند اما نمیبافند).

نخستی ها لکه های   سیاه ننگ بر دامن ملت اند و دومی ها آنانی اند که مینگارند تا ارزیابی کنند، تقبیح کنند و  مشوره دهند. روی سخنم به سوی افرادی مانند خودم است که  پیوسته  در  سایت آریایی و یا جاهای دیگر مینویسند. تعداد اینان اندک نیست.

 همه ی  انقلابات، دگرکونی ها ی  سیاسی و فرهنگی و حتی تغییر در پارادایمها را مشتی از  افراد یعنی یک اقلیت دارای اندیشه و اراده تحقق بخشیده اند و این  ایلیتهای در اقلیت اند که بر جوامع  امروزی حکومت مینمایند.

 وقتی ما تعداد این افراد اندیشمند و تحلیلگر را  که  سنگ مردم دوستی و خردگرایی بر سینه میزنند و هر هفته  نسخه یا نقد مینگارند ، مورد خطاب قرار دهیم و بپرسیم:

 ایا شما  شعور سیاسی اتحاد برای نجات یک ملت در بند را ندارید؟

اگر پاسخ مثبت است، بیاید متحد گردید. سکوت از هرنوع  شفاهی، کتبی و عملی  همان انتخاب  صفری است.

در حالیکه  چنین یک سکوت، یک انتخاب صفری  تاکنون  در عمل   تبارز داده شده است و هنوز  دیر نیست، زیرا    زمان اتحاد روشنفکری فرارسیده است و به زودی  سپری خواهد شد و نباید ضایع گردد.

پیشنهادات در رابطه با این اتحاد  قبلا برای  ابراز نظر و نقد در همین   سایت آریایی وجود دارند.  زمان آن است تا بر چنین پیشنهادات کار فکری و عملی  صورت گیرد تا افراد  سالم را  به دور (یک دکترین ملی  انسانی) متحد گرداند.

به امید بیداری!