

بصیرهمت
دید روزنامه گاردین
۱ــ ا گست ـ ۲۰۲۵
کشور ها ، پناهندگان افغان را مجبور به بازگشت به حکومت طالبان می نمایند
· کشور های غربی ،باید به وعده های خود به مردم افغانستان عمل نمایند
· تعدادی از پناهندگان ،بنا بر دلیل تعطیل برنامه پذیرش بشردوستانه توسط المان و بیروکراسی برنامه پذیرش استرلیا، در بلاتکلیفی بسر میبرند.
· زنان و دختران به کشور ی تبعید میشوند که دیگر نمیتوانند در مکاتب یا دانشگاه ها تحصیل نمایند و حتی شنیدن صدای شان در خارج از خانه منع شده است .
مردم بریتانیا ،خیلی ها دیر متوجه شدند که سه سال قبل یک رخنه اطلاعاتی ، انهم تصادفی، توسط یک مقام رسمی در حدود صد هزار افغان را در معرض خطر شکنجه و مرگ قرار داد که برخی از انها با نیروهای بریتانایی در افغانستان کار کرده بودند و نتیجه چنین شد که هزاران تن از انان مخفیانه به بریتانیا منتقل شدند .یک دستور فوقالعاده ،تقریبا مدت دوسال این داستان را پنهان نگاه داشت .
اما این نقص امنیتی تکان دهنده تنها نمونه شکست افغانها از زمان سقوط کابل بدست طالبان در ۲۰۲۱ نیست .اکنون تعدادی زیادی در معرض خطر قرار دارند زیرا کشور های که افغانها به ان فرار نموده اند ،انها را اخراج می نمایند .
رویای یک حکومت طالبانی میانه رو تر، بزودی با اعمال اپارتاید جنسیتی و وحشت علیه اقلیت ها نقش بر اب شد .سه چهارم جمعیت در تلاش تامین حداقل نیازمندی های روزانه خوداند .بویژه زنان درد بیشتر را تحمل می نمایند .با ادامه قوانین سرکوبگرانه که حقوق ، امنیت و دسترسی زنان به خدمات اساسی مانند اموزش و دستیابی به کار و وظیفه را تضعیف می نماید ، بحران اجتماعی – اقتصادی افغانستان شاهد گسترش بیشتر شکاف جنسیتی و سوق دادن عمیقتر زنان به محرومیت اجتماعی و فقر است .
براساس گزارش سازمان ملل ،با توجه به اینکه تنها هفت در صد از زنان افغان در سال ۲۰۲۴ خارج از خانه کار می نمایند، پیش بینی میگردد که محدودیت های اخیر اعمال شده بر زنان و دختران بین سال های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ ،نزدیک به ۹۲۰ ملیون دالر برای اقتصاد افغانستان هزینه داشته باشد .
حمایت های بشر دوستانه کاهش یافته، خشکسالی و از دست دادن کمک های مالی خارج از کشور بحران را عمیقتر ساخته است .
با این حال، تنها در سال جاری تقریبا دوملیون پناهنده و مهاجر افغان از کشور های همسایه به کشور شان باز گشته و یا مجبور به بازگشت به کشور شان شده اند .بنا بر گزارش سازمان ملل ،هزاران تن انان کودکان بدون سرپرست بوده اند .بیش از ۱.۵ ملیون افغان در سال ۲۰۲۵ از ایران بازگشته اند وسوء ظن ایرانی ها پس از جنگ اسراییل با ایران ، بر مهاجران افغان بیشتر گردیده و اخراج مهاجران افغان را تسریع نموده است . پاکستان اخراج افغانهای راجستر ناشده را در اواخر سال ۲۰۲۳ پس از حملات شبه نظامیان در مناطق مرزی اغاز نمود .مگر اخراج مهاجران را که دارای مدارک اقامتی نیز میباشند توسعه داده است .
طبق گزارش گروه بینالمللی بحران، بیش از دو سوم این افراد اخراج شده ه از پاکستان ، هرگز در افغانستان زندگی نکرده اند .خانواده های انها چند دهه قبل از درگیری ها در افغانستان، به پاکستان فرار نموده بودند .در برخی موارد نیروهای امنیتی افغانها را بزور بکشور شان باز میگردانند .در موارد دیگر تهدید، ازار و اذیت یا ارعاب، انها را مجبور به ترک از پاکستان می نماید .
دولت ترامپ، لغو وضعیت حفاظت موقت برای در حدود دوازده هزار افغان در امریکا را اعلام کرده است، گرچه یک دادگاه تجدید نظر فعلا مانع انجام این کار شده است . کشور تاجکستان نیز به مهاجران افغان دستور داده است تا این کشور را ترک نمایند .
کارشناسان سازمان ملل هشدار داده اند که مقامات سابق از جمله قضات ،وکلا ،مدافعان حقوق بشر و روزنامه نگاران و دیگر منتقدان طالبان یکجا با اقلیت های مذهبی و قومی در صورت بازگشت در معرض خطر ویژه ای قرار دارند .
زنان و دختران به کشور ی تبعید میشوند که دیگر نمیتوانند در مکاتب یا دانشگاه ها تحصیل نمایند و حتی شنیدن صدای شان در خارج از خانه منع شده است .و اتحادیه اروپا تخمین زده است که خدمات بهداشتی اولیه صرف برای ده درصد از زنان در دسترس است .
اخراج زنان از مشاغل و محدود نمودن شدید رفت و امد انها باعث گردیده تا خانواده های که تحت سرپرستی زنان قرار دارند با فقربیشتر روبرو گردند ،چشم انداز بازگشت به ویژه برای فعالان حقوق زنان که بدلیل کار شان با حبس یا اعدام روبرو اند ترسناک است .
پاکستان و ایران نباید افغانها را مجبور به بازگشت به افغانستان نمایند، این کار جان انسانها را بخطر می اندازد و به اموزش دختران پایان میدهد .سایر دولت ها نیز مسیول این بحران اند. کشور های فقیر تر مجبور به تحمل تعداد زیادی از پناهندگان شده اند . تعدادی از پناهندگان بنا بر دلیل تعطیل برنامه پذیرش بشردوستانه توسط المان و بیروکراسی برنامه پذیرش استرلیا، در بلاتکلیفی بسر میبرند. کشور های غربی باید به وعده های خود به مردم افغانستان عمل نمایند .پایان