محمد ادریس بقایی ( قطره)

 

 

محمد ادریس بقایی ( قطره) فرزند غلام رسول ( بقایی )در سال 1357 هه ش در شهر کابل در یک خانواده روشنفکر دیده به جهان گشود . و در سال 1365هه ش شامل مکتب لیسه نسوان درخانی واقع کارته مامورین شهر کابل گردید، درس های ابتدایی خود را در همان لیسه سپری نموده بعدا دوره های متوسطه و ثانوی خویش را در لیسه عالی نادریه بپایان رسانید.
ایشان فعلا در یکی از دوایر دولتی بصفت کارمند اجرای وظیفه مینمایند . اکثرا وقت خود را در کتاب خانه عامه کابل میگذراند ، از حضور گرم عارف بزرگ ، صوفی وارسته جناب حیدری وجودی بهره برده همیشه بطور معمول از پند های (مثنوی معنوی مولوی) و ابولمعانی بیدل رحمت الله علیه را که جناب وجودی به تفسیر میگیرند روز های دو شنبه و پنجشنبه را در مجلس عاشقان مولانا و بیدل اشتراک نموده بهره میبرند.
محترم قطره در سال 1380 برای اولین بار در مجلس گرم عاشقان اولیا در خانقای چشتیه رفته تا از عاشقان اولیا و عرفا دیدن کند . همان باعث شد وی نیز بطور همیشه در مجلس عاشقان اولیا و عرفا شرکت ،تا دل را از خصایص نفسی پاک کند.
اولین سروده وی که به استقابل مثنوی حضرت علامه اقبال لاهوری سروده شده .

بــــود نقــــش هــستیــم انگـــــاره ای
ناقبـــــولی نــــــــا کس نــا کـــاره ای
عشــــق ســوها ن زد مـــرا ادم شدم
عالــــم کیـــــف و کـم عالــــم شــــدم

جســـم بيجانـــــم بــــود ســـامانــــه ای
بيـــدل و بــــت ســاکـــن بتخـــانـــه ای
عشــق افروخت آتش و شد زنده جـــان
بـس خروشيد عقل و بخشيد ديـده جـان
حـــکمـــت از صبـــح شفـــق آموختـــم
حـــرف حـــق از خبـــرگان انـــدوختـــم
ســوزدل شـــد زخم مـــارا مـــرحمـــــی
اشک وغــم هر لحظــه ما را همدمــــی
مــردمی را چون تــواضع پيشــــه شــد
در دل شب گريـــه هــا انــديشــــه شـــد
مـــن بســی اسرار گــــــردون ديـــده ام
هــم سروش و هـــم دل خـون ديـــده ام
قطــره ميزيــــزد زمستی خون چکــــان
ابــــر ميگريــــد بـه حالـــــم از فغــــان


 


ای عشق

ای عــــشق آخــــر تـــــو رســـوا کـــردی مــــرا
پــژمــرده و بــــی ســــر و پـــا کـــــــردی مـــرا
در دل شــــب هـــای همچــــو تــــار وســــــیــــا
دیــــده سوخــت غرق اشکــــــها کـــــــردی مرا
چــون دیـــگ موج در دلم جــــــوش میــــزنــــد
تیـــزاب شــــــــــدی آخـر فــــــــنا کـــردی مـــرا
هـــــــمـــه فــــارغ زچنـــیـــن واقعـــــــه انــــــد
چـون گـــــدا خار نظــــر هــــا کـــــــــردی مــرا
آزمــــودم تــــو را در خلــوت مجنــــون هـــــــا
بستــــه بـــــا حلقـه زلـــــــف لیـلا کـردی مـــرا
شـــــاخـــه گـــل بـــــودم زبــوستــــان وجــــود
فــــــتاده در خـــاک صحــــرا کــــــردی مـــــرا
قطــــره شهیـــد بــا تیـــغ خنجـــر تــــو شـــــد
چه خوب به حکم خــــود رضا کـــردی مــــرا


 


به استقبال و در فضای غزل حضرت عشقری علیه الرحمه سروده شده است.

زنــــــده باشـــی یار مـــن آییــــنه وارم ساختـــی
بـــا کمــــال لطف خــــویش بـــی غبارم ساختـــی
طـــراوات نـــداشت فصـــل جوانـــی ام لحـظه یی
با جلـــوه زار سبــز عشق مشکبـــارم سـاختـــی
انـــدرین شهر هرزه گـــرد و نابکـــار بــــوده ام
بــــا ادب و همـــنشــــین اشـعـــــــارم ساختــــی
دیــــده بخـون دل تــــرشد بیـــــن شورش عشق
از تجــــلی حسـن خویــــش بیقــــرارم ساخـــتی
مــــن نـــه آنـــــم که بــودم در ازل قطــــــره یی
بــــا طلسم چشــــم مســتت ابحـــــارم ساختــــی


 


مناجات در فضا شعر محترم سمیع رفیع

خـــــــدا یــــا عـاقلـــم عاقلتــــرم کــــــن
بــــزن یـــک صیقـــلـــی کاملتــــرم کـــن
زقیـــــــد و بنــــد جســـــم آزاد گـــــردان
دل و دمــــاغ خستــــه را شـــاد گـــردان
دلــی ده کانــــــدران دوکـــــان باشــــــد
کــــز فیضش بســوی تو مکان باشـــــد
من شوریــده را شـوریـــــده تــــر کـــن
مـــرا از هــــمـــه کـس بیگانــه تـر کـن
چنان گشتـه ام غــرق در خویـش یـارب
که بخـــود گشـته ام چون نیــش یـــارب
الهــــی تــــو مهـربانـــی چـاره ای کن
چـاره یــــی به دل صــــد پـاره ای کــن
بیـــنـاکـــن چشمـــم بـــدیــــدار محمــــد
روشـــن کـــن دلــــــرا ز انوار محمــــد
بحــــق نـــــود و نـــــه نـــام پــــاکــــت
به صبـــر عاشقــــــان و عــارفـــانـــت
شـــــراب کـوثــــری ازمثـــــنــــوی ده
مــــرابهــره از پنـــــد مــــولــــــوی ده
ز اســــرار شمـس آگـاهــــــم گـــــردان
بـــــا انــوار شمس تابانــــم بـگــــردان
زگلـــــــزار بیـــــدل معنـــی بــــگیـــــرم
ز حافــــظ و خیــــام جــامی بگــــــیرم
بــــــده قـطـــــره ز ابحــــــار محبــــت
بـپـــوشان اطلس عشــــق و صداقــــت
بگشــــا دری کــــــه رضای تو رفتــــه
ببنـــد رهـی کـــــه قضـــــای تو رفتـــه

 


این هم مخمس گونه ای که مردم ولایت پنجشیر در قالب آهنگی زیر نام ( قرصک) میاورند:

این دل من سوخــت ز کــردارت ای
چون برگ حنا شــــــد ز انکارت ای
لرزید تـــــن از شیـــوه دشـوارت ای
گـــرم بــــود گــــرمی دیـــدارت ای

گــل رویــت نمـــا، میشــم یـــارت ای

گلبــن قــــــد تــــو خرابــــم کـــــرده
نـــــاز و ادا ی تــــو کبابـــم کــــرده
اشـــوه نگــــاه تــــو شـرابـــــم کرده
فــــراق وصـــلت پیــچ و تـابـم کرده

رحم کن مـــــن هستـم خـریـدارت ای

غنچــــه لـب تــــو گلاب در گـــلاب
آن کاسـه چشم تو شراب در شــراب
شـورجـوانی تــــو شباب درشبــــاب
زنــدگــــی میشکنـــد چـون حبــــاب

بـــوسه بــــده از لعل شکر بارت ای

قطـــره بس کـــن گله از یـار مــکن
گلــــه یار را پیش اغـــــیار مکــــن
جفــــا بــــه آن گلبـر بسیار مکــــن
از جور وجفایـــــش هم عار مکـــن

صدقـــــــه چشمان پر خمـــارت ای

خیــالــــی سرم امــــــد آیــــم بـــرت
چنبـــر گـــل باشـــم به دور ســـرت
در بیــــافـشـــــــــانــــم پشـــت درت
پــــای نهـــــادم بــــه هــــوای درت

دیـــد مـــــراپــــدر خــونخــوارت ای

 

 

 



بالا

بازگشت *