سیدهمایون شاه عالمی

 

 

آهنگ بهار

شد طارم مینا گذر ِ ابر ِ گهر بار

شد مقدم ِ باران و گل ِ لاله پدیدار

آویخته خونابه صفت رنگ شگوفه

تا ریخته گل عطرِ زمین گشته چو عطار

موسیچه به کابل شده درمستیِ هستی

هر بلبلی شیرین بکشد نغمه به گفتار

سنبل بنمودست هوا را چه معطر

مرسل به سرِخویش گل آورده به خروار

در سبزی و در سرخی و در لاله و سبزه

کوه و دمن ِ ملک بیاراسته رخسار

از کوهِ بدخشان رسد آب ِ زلالی

فردوس پدیدار شد از دامن فرخار

آرایش ِ هر باغ به مستی بکشاند

گویی که به هرگوشه دَوَد آهوی تاتار

گلغندی چه زیباست بگو یاسمنی شد

عکاسی نماید به نظر چون درّ شهوار

زاهد بکند منع همین جشن دلارا

نوروز برآورده سخن از رخ انظار

هفت میوه و قرآن برآریم به سفره

با زاهد ِ بدبخت بگو روی سیه دار

آهنگ ِ بهار است چرا غم بشماری

از دیدن ِ نوروز بکن شکر دوصدبار

ما ملت ِ عشقیم و خدا را بشناسیم

آئینه ی عشقست به نوروز سپهدار

برملت غمدیده خوشی منع نمودی

آخر تو شوی برگذر خشم گرفتار

بگذار که دهقان کند کشت درستی

از بهر ِ خدا ملت ِ مظلوم میازار

با نام ِ همین دین تو تریاک بکاری

از کرده ی تو مردم ما گشته چه بیزار

اسلام نه این هاست منافق صفتی تو

جز کشتن ِ مظلوم نداری دگرش کار

هرکو که خیانت بکند گم شود امسال

برباد شود خانۀ هر شوم ِ تبهکار

هرکو که به دولت شده و خائینی کرده

خوردست بگو خونِ همین ملت نادار

هرپست که از مردم خود رشوه ستاند

گویی که الاغ است مگر بی دّم و افسار

هرکو به مقامی شده و کار نکرده

وجدان به سودا بکشیده سرِ بازار

با دست ِ دعا زار بنالیده همایون

یارب دگرش دور بکن مشت ِ ستمکار

 

سید همایون شاه "عالمی"

بیستم مارچ دوهزار و هفدهم میلادی

پروان، افغانستان

 

 

 

 


بالا
 
بازگشت