تاريخ پرما جرا ی ا
يا لا ت متحده
آمريکا
نو شته ( ا ، ن ، کا رل) ترجمه ( سنگ شکن)
ا ز رو ز نا مه دا ن چا پ
پا کستا ن
اما ديدگاه نقادانه ام، خيلي پيش تر ، از
تربيتم در يک خانواده کارگر مهاجرنيويورکي شکل گرفته بود که سپس با سه سال کار در
صنايع کشتي سازي و با تجربه ام در سالهاي جنگ بر روي يک بمب افکن نيروي هوائي عميق
تر شد هواپيمائي که از انگلستان بلند مي شد تا بمب هايش را بر سر اروپا واز جمله
بر سواحل اقيانوس اطلس در فرانسه خالي کند.
در فرداي جنگ، از امتيازتحصيلات مجاني برخوردار شدم که
شامل ميليونها سرباز تازه از جنگ بازگشته مي شد، بچه کارگر هائي که بدون آن هرگز
نمي توانستند در تحصيلات عالي ثبت نام کنند . در دانشگاه کولومبيا دکتراي تاريخم را گرفتم،
ولي به تجربه مي دانستم که در آنچه در دانشگاه آموخته بودم، بسياري از نکات مهم
تاريخ آمريکا به کنار گذاشته شده بود.
زمانيکه شروع به تدريس و تأليف کردم، ديگر شکّي نسبت به
مفهوم « بي
طرفي » نداشتم
: خود داري از
إرائه يک ديد جانبدار . در واقع مي دانستم که يک مورخ ( يا يک روزنامه نگار، و يا هر کسي که موضوعي
را تعريف ميکند) بايد تصميم بگيرد که ما بين انبوهه اي از وقايع، کدام را
انتخاب و کدام را حذف کند. و او بدينگونه است که نقطه نظرات خود را بصورت عمدي يا
غير عمدي آشکار ميکند.
برخي اساتيد و سياستمداران آمريکا دائماً تکرار ميکنند
که دانش آموزان يا دانشجويان بايد « وقايع را بياموزند». اين مرا بياد « گرادگريند »،
شخصيت از خود راضي « زمانه سخت » چارلز ديکنز مي اندازد که يک معلم جوان را
گوشمالي مي داد که: « فقط وقايع را تدريس کنيد، وقايع را، وقايع».
امّا پشت هر «
واقعه» که
يک معلم ، يک نويسنده يا هر کسي ارائه ميدهد، يک قضاوت وجود دارد.
قضاوتي که مي گويد چه چيز مهمّ
است و بقيه را بايد کنار گذارد.
دروغ و جعل
به نظر من در تاريخ رسمي، نکاتي با اهميت بنيادين ناپيدا
هستند که در فرهنگ آمريکائي نقش برجسته اي دارند. اين فراموش شده ها، گذشته را به چشم ما
دگرگونه جلوه ميدهند، و بدتر از همه، قضاوت ما را از شرائط حال به اشتباه مي اندازند.
بعنوان مثال، مسئله طبقه اجتماعي. فرهنگ غالب ( که
در برنامه هاي آموزش و پرورش، در سياست و مطبوعات رايج است) ادّعا مي کند که جامعه ما فاقد طبقات اجتماعي
است و منافع ما فقط منافع مشترک است. در مقدّمه قانون اساسي ايالات متحده خوانده
مي شود: « ما
مردم ». اين
اصطلاح فريبنده است. در ١٧٨٧، قانون اساسي توسط پنجاه و پنج مرد سفيد پوست و
ثروتمند که همه صاحب برده يا تجّار مصمّم به دفاع از منافع طبقه شان بودند، نگاشته
شد.
اين نوع دولت خادم منافع ثروتمندان و قدرتمندان در تمام
طول تاريخ آمريکا تا امروز رايج بوده است. گفتمان روزمره اينطور وانمود مي کند که همه (ثروتمندان ، فقرا و طبقه متوسط )
يک نفع مشترک دارند.
بدين ترتيب هنگامي که از ملت
صحبت مي شود، مفاهيم عمومي مورد استفاده قرار مي گيرد . وقتي که رئيس جمهور با لبخند مي گويد که
اقتصادمان « وضعش خوب ا ست»،
پنجاه ميليون نفري که به زور دستشان به دهانشان مي رسد را به حساب نمي آورد،وفقط
نظر به يک درصد جمعيت دارد که چهل درصد ثروت کشور را در دست دارند، اينها بي شک
وضعشان بسيار خوب است. ، در شرائطي که ا لبته
طبقه متوسط نيز وضعش بد نيست.
منافع طبقاتي حکّام هميشه پشت پرده منافع ملّي پنهان
بوده است.هر
دفعه که مي شنوم يک مسئول عاليرتبه براي مشروع ساختن سياستش، سخن از «
منافع ملّي »
يا « امنيت ملّي » بميان مي آورد، تجربه شخصي ام در جنگ، و
تاريخ تمامي عمليات نظامي آمريکا، حس بدبيني مرا بر مي انگيزد .
با چنين توجيهاتي بود که هري
ترومن در ١٩٥٠ آنچه را « عمليات پليسي » مي خواند در کره اجرا نمود، که دو ميليون
قرباني بجاي گذاشت، و ليندون جانسون و ريچارد نيکسون هر کدام به نوبه خود در
هندوچين جنگي آنچنان مرگبار را دنبال کردند، که آقاي رونالد ريگان در١٩٨٣ بهنگام
تصرف گرانادا ، و پدر رئيس جمهور فعلي در ١٩٨٩ در پاناما ودو سال بعد در حمله به
عراق و آقاي ويليام کلينتون در ١٩٩٣ وقتي که بنو به خود عراق را بمباران کرد.
« بوش جديد» نيز تصرف و بمباران کردن عراق را در چارچوب منافع ملي
توضيح مي دهد. استدلالي اينچنين احمقانه فقط به اين دليل مورد قبول قرار
گرفت که يک پرده ضخيم دروغ سياسي و مطبوعاتي کشور را فرا گرفته بود.
دروغ در مورد «
سلاح هاي کشتارجمعي »
، در مورد روابط عراق و القاعده. تعداد روز افزون آمريکائياني که متوجه ميشوند
تا چه حدّي سرشان کلاه رفته ، موجب افت محبوبيت جورج و. بوش شده است. و اين امر عليرغم همکاري نزديک دولت و رسانه
هاي بزرگ (پديده
اي که بيشتر نمايانگر يک ديکتاتوري است تا يک دمکراسي) صورت گرفته است.
سراب يک جنگ کوتاه وبدون درد محو شده است.
چند صد سرباز آمريکائي مرده
اند، بيش از هزار، شايد دو هزار نفرمجروح شده اند. در يک کانال تلويزيوني ماهواره اي، (اين نوع برنامه ها از شبکه سرتاسري پخش نمي
شوند) هنرپيشه زني
بنام « شِر»
، تعريف کرده است که اخيراً در يک بيمارستان واشنگتن، چندين جوان
بدون دست يا پا ديده است، مردان جواني تا ابد معلول. او از خود دلايل اين جنگ را مي پرسد.
ما سعي ميکنيم آنچه که مطبوعات در سکوت نگه داشته اند را
به اطلاع آمريکائيان برسانيم. مثلاً ده يا شايد سي هزار غير نظامي عراقي که
در عمليات جنگي کوتاه ولي خونين کشته شدند. بکمک اينترنت و کانالهاي راديوئي مترقي، ما
همچنين تلاش مي کنيم شرائط اشغال عراق را توصيف کنيم: هجوم خشن به خانه هاي مردم، توقيف بيگناهان
مستقل از سنشان، يا رها کردن بمبهاي ٢٥٠ يا ٥٠٠ کيلوئي بر فراز محله هاي مسکوني.
هنگامي که تصميم تأليف تاريخ
خلق آمريکا را گرفتم، مي خواستم روايت جنگ هاي ملي را بازنو يسي کنم، امّا نه از
ديد سران کشور يا ژنرالها، بلکه از ديد کارگران جواني که جي.آي. شده اند، از ديدگاه پدران و مادران و
همسرانشان که يک روز تلگرامي با نواري سياه بر حاشيه آن دريافت خواهند کرد.
ميخواستم جنگهاي آمريکا را از
ديد «دشمنانش»
حکايت کنم: مکزيکيهايي که ميهنشان به تصرف در آمد،
کوبائيها که زمينشان را در ١٨٩٨ گرفتند، فيليپينيها که يک جنگ فجيع را در اوايل
قرن بيستم تحمّل کردند، جنگي که باعث مرگ ٦٠٠٠٠٠ نفر شد که بر عليه آمريکا که
مصمّم به تصرف کشورشان بود، مبارزه مي کردند.
يک پديده در ابتداي تحصيلاتم در رشته تاريخ نظرم را جلب
کرد. سعي ميکنم آن
را زين پس در کتابهايم توضيح دهم. و آن چگونگي رخنه وطن پرستي آتشين (
که از بچگي با قسم وفاداري به بيرق) و پرستش سرود ملي و گفتمانهاي «
ملي » گراي بسيار جهت دار آنرا در سرمان پر ميکنند )
در برنامه آموزش و پرورش تمام
کشورها است . نمي دانم از سياست خارجي آمريکا چه باقي مي ماند اگر ما،
لا اقل در ذهنمان، تمامي مرزهاي دنيا را حذف و هر کودکي را ، در هر کجا که باشد ،
مثل بچه خود نگاه کنيم. در اين صورت، قابل تصور نمي بود که بمب اتمي بر سر
هيروشيما خراب شود، يا ناپالم روي ويتنام، افغانستان يا عراق ريخته شود.
وقتي که نوشتن کتابم را شروع کردم، تحت تأثيرآنچه که تا
به آنروز زندگي کرده بودم ، قرار داشتم: اوايل در نزد مادر و پدرم در يک جامعه
سياهپوست جنوب، استادي در يک دانشگاه دخترانه سياهپوست،و مبارزه بر عليه تبعيض
نژادي. متوجه
شدم که تاريخي که به ما مياموختند، هر که را پوست سفيد نداشت يا به بازيگر دست دوم
تبديل مي کرد و يا به پشت صحنه مي انداخت. البته سرخپوستان کمي همچون سياه لشکرها حضور
داشتند ، و سياهپوستان اندکي نقش برده ها را ، که مثلاً آزاد شده اند، بازي ميکنند
، ولي هر بار نقش اصلي مال مرد سفيد است.
از دوران ابتدائي تا دبيرستان ، هيچ حرفي در باره اين
نبود که رسيدن کريستف کلمب به دنياي جديد معني اش قتل عام کامل مردم بومي
هيسپانيولا بوده
است. هيچکس به من
توضيح نداد که اين در واقع اولين مرحله از پيشروي يک ملت نوين بوده است.
که معني اين پيشروي اخراج همراه با خشونت سرخپوستان از تمامي قاره
بود، که با فجيعترين خونريزيها اجرا شد تا سرانجام بازماندگان اين قتل عام ها، مثل
گله هاي چارپاي در دشت هاي بسته محبوس شوند.
به تمامي دانش آموزان آمريکائي ماجراي کشتار بوستون را
مي آموزند که کمي پيش از جنگ استقلال عليه تاج و تخت بريتانيا اتفاق افتاد.
پنج آمريکائي در ١٧٧٠ بدست
سربازان انگليسي کشته شدند. ولي چند شاگرد مدرسه مي دانند که شش صد مرد، زن و کودک
تايفه پکو، در نيوانگلند ، در ١٦٧٣ قتل عام شدند؟ يا که صدها خانواده سرخپوست، در
کولورادو در زمان جنگ داخلي(٤) بدست سربازان آمريکائي سر به نيست شدند؟
در طول تحصيلاتم در رشته تاريخ، هرگز حرفي از کشتارهاي
متعدد سياهان، که در سکوت کر کننده يک دولت مفتخر به قانون اساسي اي که ، تأمين
کننده برابري حقوق افراد است، اتفاق افتاده بود، نشنيدم. بعنوان مثال، در ١٩١٧ در سنت لوئيس شرقي، يکي
از شورشهاي متعدد نژادي اتفاق افتاد، در زمانيکه کتابهاي تاريخ (
تاريخ سفيد پوستان)
به آن نام «
عصر ترقي » داده اند. کارگران
سفيد پوست که بهشان برخورده بود که کارگر سياهپوست استخدام شود، حدوداً دويست
نفراز آنها را کشتند. يک سياه آمريکائي، و.ي.ب. دوبوا مقاله اي مشهور در اين باره نوشت:
« قتل عام سنت لوئيس شرقي»
و ژوزفين بيکر
در آن زمان اعلان کرد:«
حتي فکر آمريکا تنم را به رعشه
مي اندازد».
با نوشتن تاريخ خلق آمريکا، آرزو داشتم محرک پديد آمدن
نوعي آگاهي در مورد نبرد طبقاتي، بي عدالتي نژادي، نابرابري جنسي و تکبر آمريکائي
باشم. ميخواستم در
ضمن مقاومت در مقابل دستگاه حاکم، مبارزه سرخپوستان در برابر مرگ و نابوديشان،
قيام سياهپوستان بر ضد برده داري و سپس تبعيض نژادي، و اعتصابهاي سازماندهي شده
توسط کارگران را آشکار کنم.
چون از ياد بردن اين مقاومتها و پيروزيهاي حتي محدود
مردم عامي آمريکا ، مي تواند اين فکر را بوجود آورد که قدرت فقط در دست کسانيست که
ثروت و اسلحه دارند. مي خواستم ياد آوري کنم که مردمي که ظاهراً اينها را
ندارند ( کارگران، غيرسفيد پوستان، زنان)
به محضي که با سازماندهي، در
سطح ملي اعتراض کنند، قدرتي دارند که هيج دولتي نمي تواند به آساني آنرا سرکوب کند.
نمي خواهم پيروزي مردم را آنجا
که وجود نداشته ، بيآفرينم. ولي اگر تصور شود تاريخ نگاري به نوشتن يک فهرست از شکست
ها، خلاصه مي شود، مورخين هم به همدستان يک مارپيچ بسته تبديل مي شوند که بي
رحمانه به سوي خلاء پيش ميرود.
اگر تاريخ بخواهد سازنده باشد و آينده را، بدون انکار
گذشته، پيش بيني کند ، بايد به نظر من، امکانات جديدي را بکار گيرد و همگي اين
لحظات پنهان تاريخ را آشکار کند که مردم در آنها توانسته اند حتي به مدت کوتاهي
دور هم جمع شوند، مقاومت کنند، و گاهي پيروز شوند. من بر اين فرض باور دارم، و يا شايد به آن
اميدوارم که آينده ي ما بيشتر به اندک لحظات همبستگي مردمي در گذشته مان وابسته
است تا به قرنها جنگ که در حافظه همگان حک شده است.